... تا شقايق هست زندگی باید کرد...

وقتی شقایق مرد ...

همه گلهای باغچه ماتم گرفتند و از جویبار 

خواستند که چند قطره آب برای گریستن به آنها قرض بدهد.

جویبار آهی کشید و گفت:آنقدر شقایق را دوست داشتم که اگر

تمام آبهایم به اشک تبدیل شود و آن را برای مرگ شقایق بریزم

باز هم کم است.

گل ها گفتند: راست می گویی چگونه ممکن بود شقایق را با آن

 همه زیبایی دوست نداشت؟

جویبار با تعجب رسید: مگر شقایق زیبا بود؟

گلها گفتند: شقایق غالبا" خم می شد و چهره زیبای خود را در

آب شفاف تو می دید ،پس تو باید بهتر از هر کسی بدانی که او

چقدر زیبا بود...

جویبار گفت: من شقایق را دوست داشتم چون وقتی خم

می شد و به من نگاه می کرد،من می توانستم زیبایی

خود را در چشمان او تماشا کنم!!!!

 خدایا

چه لحظه هايی که در زندگی تو را گم کردم اما تو همیشه کنارم بودی

چه دقیقه ها که حضورت را فراموش کردم اما تو فراموشم  نکردی

چه ساعت هایی که غرق در شادی و غرور، تو رو که پشت همه موفقیت هام قایم شده بودی از یاد بردم اما تو همیشه به یادم بودی

چه روزهایی که سرم تو لاکم کردم و توی غصه هایی که فکر میکردم تو برای تلافی کارهای بدم برام فرستادی دست و پا زدم ، اما تو همیشه کاری کردی که به صلاح من است

خدایا

وقتی خسته از همه جا و همه کس ناامیدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادی

وقتی از آدم های دور و برم دلم گرفت و دنیا غم هاش رو بهم ارزونی کرد تو به قلبم آرامش دادی

خدایا

تو با حضورت به خنده هام هدف دادی ، به گریه هام دلیل دادی ، به زندگیم ، به نفس کشیدنم         رنگ دادی

وقتی قلبم تپید تو همه عظمت و بزرگیت رو تو قلب کوچک و خسته ام جا دادی

وقتی دوستام درددلاشون را برام گفتن و من خالصانه رو به درگاهت براشون دعا کردم فهمیدم که غم و غصه های دیگرون بارش سنگین تر از از غصه های خودمه اون وقت تو وجودم شیرینیه به یاد          دیگران بودن رو چشیدم

وقتی بهم بخشیدی و ازم گرفتی فهمیدم این معادله زندگیه نه غصه خوردن واسه نداشته هاش نه    شاد بودن واسه داشته ها

و وقتی به ازای نداشته ها  بهم چیز های دیگه ای دادی اونوقت به بزرگی و مهربونیت بیشتر پی بردم و فهمیدم بیشتر از اون چه که هستی باید مهربون باشی

خدا جونم خیلی دوست دارم خیلی زیاد و به خاطر همه چیز ممنون

خدایا به خاطر سه چیز سپاسگذارم

دادن هایت ...  ندادن هایت  ...  گرفتن هایت

دادن هایت را نعمت ، ندادن هایت را رحمت ، گرفتن هایت را حکمت